Gdańsk: poniedziałek, 9 listopada 2026

Tygodnik lechia.gda.pl nr 21 (21/2005)

23 sierpnia 2005

Treść artykułu
 |   |   |   |   | 

KORESPONDENCJA Z SOSNOWCA

Niepokonani

Konia z rzędem temu, kto przewidział, że w czterech pierwszych kolejkach tylko Jagiellonia, Piast i Lechia nie zaznają goryczy porażki. Najtrudniejsze zadanie mieli biało-zieloni, którzy mierzyli się dotąd z najlepszymi drugoligowcami spośród tych, ktorzy nie zdołali awansować do ekstraklasy. W Sosnowcu, mimo słabszej tym razem postawy, wywalczyli sprawiedliwy remis.

MICHAŁ JERZYK
Sosnowiec

Ponieważ los nie sprezentował w tym sezonie Lechii bliskich meczów wyjazdowych, a na początek w terminarzu znalazły się wręcz te najdalsze, piłkarze na podbój oddalonej o pół tysiąca kilometrów stolicy Zagłębia Dąbrowskiego wyruszyli już w piątek rano. W międzyczasie zatrzymali się w Łodzi, żeby odbyć rozruch na stadionie ŁKS. Powoli te łódzkie przystanki sportowe stają się dla lechistów normą, wszak identycznie uczyniono dwa tygodnie temu, w drodze do Bielska-Białej, a tą samą trasą podążą jeszcze nie raz.

Kilka godzin później dojechano na miejsce zakwaterowania, na które wybrano Tarnowskie Góry, miejscowość położoną na wyeksploatowanej już rudzie srebra i oddaloną 25 kilometrów od Katowic. A od Katowic do Sosnowca już tylko jeden krok. Dość powiedzieć, że obchodzący w przyszłym roku 50. urodziny Stadion Ludowy, na którym rozgrywa swoje mecze Zagłębie, leży niemalże na administracyjnej granicy tych - jak to zwykle bywa w przypadku sąsiadów - nieprzepadających za sobą miast.

Sosnowiczanie być może się obrażą, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że ich miasto jest miejscem wyjątkowo ponurym i nieurokliwym. Powstało wiek temu jako zlepek okolicznych wsi, osad, osiedli. Dziś, w którą stronę się nie udać, widok wszędzie ten sam: szare, brudne, popękane, monotonne bloki i kamienice. Miasto najbardziej rozwinęło się w tym kierunku w latach siedemdziesiątych za czasów Edwarda Gierka, pochodzącego z okolic Sosnowca przywódcy komunistycznej Polski, uczynionego przed trzema laty honorowym obywatelem miasta.

Ale obiekt Zagłębia znajduje się w miejscu szczególnym, jakby oderwanym od śląskiej rzeczywistości. Parę kilometrów kwadratowych zieleni, alejek i drzew, zasłaniających dymiące kominy. Na dodatek kojąca cisza. Oaza natury na przemysłowej pustyni, czego dowodem nawet jakiś zabłąkany zając, który tuż przed meczem zawitał na jeden z sektorów buforowych. Oprócz Stadionu Ludowego i klubowego budynku, teren MOSiR zawiera między innymi sześć boisk treningowych. Co prawda stan tych najgorszych nadaje się tylko do zastosowań amatorskich, ale nawet one górują nad gdańskimi odpowiednikami z Traugutta.

Nastał dzień meczu, z upływem minut coraz bardziej słoneczny i gorący. Na zegarkach widniała dopiero godzina 9:00, gdy piłkarze Zagłębia wybiegli na najlepszą z płyt treningowych, aby odbyć lekki, półgodzinny trening. W oczy rzucała się szczególnie panująca w ich szeregach atmosfera - dobre humory, dużo śmiechu, kumpelskie odzywki. W tym czasie lechiści pałaszowali śniadanie. Trener Kaczmarek postawił na inny plan zagospodarowania czasu - zamiast kopać piłkę, gdańszczanie udali się po prostu na spacer. Do Sosnowca zajechali śnieżnobiałym autokarem półtorej godziny przed meczem, gdy stadion powoli zaczynał się zapełniać. Najliczniejsza póki co była grupa ultras, rozkładająca kartony na rozgrzanych krzesełkach.

Im bliżej początku spotkania, tym coraz silniejsze było przeczucie, że Lechia po raz pierwszy skorzysta ze swoich rezerwowych, czarnych strojów. Zagłębie rozgrzewało się bowiem w trykotach biało-zielonych, ale na mecz wybiegło już w tradycyjnych, czerwonych koszulkach. Minutę po 17:00 sędzia Górski z Łodzi dał sygnał do rozpoczęcia zawodów.

Nie był to mecz ani piękny, ani stojący na wysokim poziomie. Obie drużyny miały okresy gorszej i lepszej gry, obie popełniały dużo błędów. Pierwsze minuty należały zdecydowanie do Zagłębia, które błyskawicznie zapanowało nad środkiem pola i przeprowadziło kilka groźniejszych ataków. Zagnana do narożnika Lechia potrafiła tylko osłaniać się przed ciosami, żeby po 10 minutach przeprowadzić szturm na bramkę gospodarzy i całkowicie zbić z tropu tych, którzy nie mogli nadziwić się wcześniejszej bezradności rewelacyjnego ponoć beniaminka. Gospodarze przez dwie minuty rozpaczliwie wybijali piłkę, byle tylko dalej.

W 16 minucie Kaczmarek wyleciał jak oparzony z ławki rezerwowych z głośnym na pół stadionu, niecenzuralnym słowem na ustach. Szkoleniowca wytrąciła z równowagi decyzja sędziego, który nie zareagował zgodnie z jego oczekiwaniami, gdy Szczepiński efektownie zagrał między nogami jednego z obrońców, przekroczył linię pola karnego i, zaatakowany, upadł. Dwie minuty później gospodarze świętowali już objęcie prowadzenia. Po rzucie rożnym Wolański ubiegł wystawionego niespodziewanie na lewej obronie i spisującego się dotąd bardzo poprawnie Dzienisa. Mimo zaledwie 171 cm wzrostu, precyzyjnie strzelił głową w długi róg, a piłka odbiła się jeszcze od słupka. Bąk nie miał szans, winę za nieprzecięcie dośrodkowania wziął jednak na siebie.

Obaj trenerzy dobrze przeanalizowali grę swoich rywali. Kaczmarek oglądał mecz Zagłębia w Łodzi, Tochel z kolei spotkanie Podbeskidzia z Lechią. "Gdańszczanie zawsze próbują zaryglować środek pola. Kluczem do sukcesu może być więc szybka gra skrzydłami", zdradzał publicznie ten ostatni. Zagłębie faktycznie sunęło do przodu głównie bokami, a obrońcy i pomocnicy Lechii mieli niemałe problemy, żeby takie akcje przerywać i zapobiegać dośrodkowaniom w pole karne. W doliczonym czasie pierwszej połowy najskuteczniejszy w tym sezonie zagłębiak, Pitry, nie mógł wprost uwierzyć, że nie trafił do bramki po centrze Kłody.

Pierwsza część gry należała do gospodarzy, grających składniej i spokojniej. Po objęciu prowadzenia kontrolowali sytuację, a Lechia nie mogła wejść we właściwy dla siebie rytm. Defensywa myliła się stanowczo za często, z przodu zaś ambitnie próbował szarpać Wojciechowski, ale pozostawał bez wsparcia. Lechiści trochę mocniej oblężyli bramkę rywali w ostatnich minutach, ale ani Biskupowi, ani Szczepińskiemu, ani Wojciechowskiemu nie udawało się trafić choćby w światło bramki. "Lechia nic takiego wielkiego nie gra", mruczał z zadowoleniem, ale mimo wszystko bez przesadnej pewności co do końcowego sukcesu jeden z miejscowych kibiców.

Dotychczasowe mecze Lechia rozstrzygała w drugiej połowie i nie inaczej było tym razem. Ale gdyby Zagłębie podwyższyło prowadzenie, biało-zielonym trudno byłoby się już podnieść. Najpierw Lachowski w sytuacji sam na sam za daleko wypuścił sobie piłkę i Bąk zdołał go uprzedzić. W 63 minucie Skrzypek niewiarygodnie łatwo zostawił za plecami Brede, ale mając przed sobą tylko bramkarza Lechii, przegrał z nim pojedynek. W międzyczasie Kalkowski trafił w górną część poprzeczki bramki Bębna, jednak na tę sytuację odpowiedział w końcówce podobnym uderzeniem Kłoda, po którego strzale piłka również drasnęła tę część bramki. Marnowane przez gospodarzy sytuacje powodowały coraz większą nerwowość na trybunach, zwłaszcza że Lechia zaczynała grać coraz lepiej.

W 68 minucie ziścił się koszmar gospodarzy. Koronkowa akcja Lechii, podanie od zawodnika do zawodnika, w końcu Wojciechowski dostrzega w wolnym polu Rusinka, a ten podchodzi możliwie blisko bramki i wykorzystuje swoją jedyną sytuację w tym spotkaniu. "Rozklepali ich naprawdę wzorowo", mówił do kolegi jakiś niepocieszony sympatyk Zagłębia. Irytacja kibiców na grę swoich piłkarzy rosła z każdą kolejną minutą, bo zwycięstwo zaczęło realnie się oddalać. Teraz to Lechia była panem sytuacji - grała bez pośpiechu, dokładnie, bardzo powoli konstruując każdą akcję lub wyprowadzając szybkie kontrataki.

Dopiero w ostatnich pięciu minutach gdańszczanie dali się zepchnąć do głębokiej obrony, a pięć tysięcy gardeł próbowało zmobilizować zagłębiaków do zdobycia zwycięskiej bramki. Nic z tego - rozregulowane celowniki zawiodły i tym razem, Lechia wybroniła remis. Gdy zabrzmiał końcowy gwizdek, kierownik Żuk i trener bramkarzy Gładyś triumfalnie unieśli ręce w górę. Marcin Kaczmarek podszedł do wyniku bardziej powściągliwie, bez ostentacyjnej radości, chociaż z niewątpliwą satysfakcją.

W Lechii świetnie zagrał zwłaszcza bardzo chwalony po meczu Wojciechowski, konstruktor niemal każdej akcji biało-zielonych, lokomotywa gdańskiej drużyny w najtrudniejszych chwilach spotkania. Każda rzucona z trybun w jego kierunku obelga - a jak na ekskatowiczanina przystało, wraz z Pęczakiem zebrał ich naprawdę sporo - jakby dodawała mu energii i podsycała pozytywną piłkarską złość. Ale znakomitą partię rozegrał również Janus, lider defensywy, który najdzielniej i najskuteczniej powstrzymywał ataki Zagłębia. Mimo niewątpliwego wkładu i zaangażowania całej drużyny, bez tych dwóch ludzi trudno byłoby w Sosnowcu o dobry wynik.

Warto dorzucić jeszcze słowo o bramkarzach. Krytykowany często za rzekomy brak drugoligowych umiejętności Bąk grał lepiej, niż uchodzący za gwiazdę Zagłębia i mający już 81 występów w ekstraklasie Bęben. "Bączek" nie spisał się może idealnie, zasłużył jednak co najmniej na solidną czwórkę z plusem. Gdy pewnie bronił kolejne strzały, a nawet ratował sytuacje jeden na jeden, miało się satysfakcję, że to on strzeże bramki Lechii, nie zaś jego często nieporadnie interweniujący vis-a-vis.

Sosnowieccy kibice opuszczali stadion rozczarowani postawą swoich piłkarzy. Na trybunach włożono sporo pracy w to, żeby spotkanie miało godną oprawę. Flagi, sektorówki, race, prezentacje z kartonów i doping pozbawiony inwektyw w stosunku do Lechii. Szczególnie miły gdańszczanom był przed meczem spiker, który nawet przybliżając widowni historię, nadzwyczajnie podkreślał znakomitość rywali z 1955 roku (0:5 z Legią w finale PP) i 1983 roku (0:7 z Juventusem w PZP), zamiast pastwić się nad ligowym przeciwnikiem za tak wysokie klęski.

Wyjazd do Sosnowca mógł być naprawdę bardzo udany, gdyby nie zgrzyt, jakim było pozbawienie możliwości udziału w tym widowisku kibiców Lechii. Dwudziestu kilku przybyszów z Gdańska, w sporej mierze incognito, z żalem zerkało na sektor dla gości, który mógł tętnić życiem, a stał pusty, choć na oko - sprawny i przygotowany. Trudno powiedzieć, kiedy ostatni raz po bramce dla Lechii było tak cicho. Nigdy się też nie dowiemy, jaki byłby wynik, gdyby piłkarze mieli wsparcie, do którego w ostatnich latach się przyzwyczaili. Ale i tak nie sprawili zawodu. "Lechia zaprezentowała się lepiej od Widzewa, który rozbił nas 5:2", podsumował Bęben.

Copyrights lechia.gda.pl 2001-2026. Wszystkie prawa zastrzeżone.
kontakt | 0.035