WALKA LECHII O UTRZYMANIE W ŚWIETLE WYDARZEŃ LAT POPRZEDNICH

Historia nauczycielką życia

"Historia - świadek czasu, światło prawdy, życie pamięci, nauczycielka życia, zwiastunka przyszłości." Tak definiował historię rzymski filozof - Cyceron. Próbując przedstawić szanse Lechii na utrzymanie w ekstraklasie szczególnie ciekawe wydają się być ostatnie wyrazy sentencji Cycerona.

MATEUSZ JASZTAL

Lechia po 17 kolejkach zajmuje 11 miejsce w tabeli ekstraklasy z dorobkiem 18 punktów, na który złożyło się 5 zwycięstw i 3 remisy. Przewaga gdańszczan nad strefą bezpośrednich spadków wynosi 4 punkty, zaś nad miejscem barażowym 3 „oczka”. Czy ten dorobek daje nadzieję na skuteczną walkę o utrzymanie w kolejnych spotkaniach? Zobaczmy, jaki los spotkał zespoły w przeszłości będące w podobnej sytuacji do Biało-Zielonych.

W rozważaniach wzięto pod uwagę sytuacje zespołów ekstraklasy z ostatnich sześciu sezonów po rozegraniu 17 kolejek. Mniej miarodajne są rozgrywki 2003/2004 i 2004/2005, gdyż wtedy w pierwszej lidze rywalizowało tylko 14 zespołów. Procedery korupcyjne zostały pominięte.

Miejsca jedenaste

Prognoza utrzymania przedstawiona z perspektywy miejsc jedenastych jest najbardziej optymistyczna. Na przestrzeni ostatnich sześciu lat żaden z zespołów piastujących pozycję tuż za pierwszą dziesiątką nie znalazł się na dwóch ostatnich miejscach tabeli ekstraklasy. Jedynie Górnik Zabrze w sezonie 2005/2006 ostatecznie znalazł się na czternastej pozycji, w obecnej sytuacji równoważnej z meczami barażowymi (w tamtym okresie dawało to zabrzanom bezpośrednie utrzymanie).

Co więcej, poza przypadkiem Górnika tylko jeden zespół na koniec sezonu spadł z jedenastej pozycji – Widzew Łódź rozgrywki 2006/2007 zakończył na dwunastej lokacie. Aż trzykrotnie (50% przypadków) kluby przemieściły się w górę tabeli. W sezonie 2002/2003 Wisła Płock była dziesiąta, 2004/2005 Górnik Łęczna siódmy, zaś w 2007/2008 Ruch Chorzów dziesiąty.

17 kolejek i 18 „oczek”

Przypadek, kiedy w analogicznej sytuacji jak Lechia klub uzbierałby osiemnaście punktów jest dosyć rzadki. Zdarzyło się tak dwukrotnie. W sezonie 2004/2005 takim dorobkiem mógł się pochwalić Górnik Łęczna, który ostatecznie zajął siódme miejsce i zdobył 36 punktów (26 kolejek!), zaś w rozgrywkach 2005/2006 GKS Bełchatów – ostatecznie dziesiąty z dorobkiem 37 „oczek”. Jak widać „wróżenie” z dotychczasowego stanu posiadania Lechii również pozwala optymistycznie patrzeć w przyszłość.

Przewaga 3 punktów nad miejscem barażowym

Z sześciu ostatnich sezonów w trzech miała miejsce sytuacja, kiedy zespół po siedemnastu kolejkach miał trzypunktową przewagę nad pozycją czternastą (obecnie barażową, w przeszłości niekoniecznie). Tak było m.in. w rozgrywkach 2003/2004 z Polonią Warszawa, która rywalizację zakończyła na pozycji jedenastej z dorobkiem 25 punktów, a także z wcześniej wspomnianym Górnikiem Łęczna z sezonu 2004/2005. W poprzednim sezonie w podobnej sytuacji znalazł się Ruch Chorzów i również bezproblemowo się utrzymał kończąc rozgrywki na dziesiątej lokacie i wywalczając 34 punkty. Podsumowując, trzy „oczka” przewagi lechistów nad strefą barażową wydają się być wystarczającą zaliczką.

Przewaga 4 punktów nad strefą spadkową

Cztery punkty przewagi Lechii nad strefą spadkową to dużo czy mało? Historia ostatnich sześciu lat pokazuje, że dużo. W sezonie 2002/2003 taką przewagę miała Wisła Płock i Lech Poznań – ostatecznie kolejno dziesiąty i jedenasty zespół ekstraklasy. W rozgrywkach 2003/2004 Polonia Warszawa, która uplasowała się na jedenastej pozycji. Sezon 2005/2006 to ponownie Wisła Płock i ponownie pewne utrzymanie – lokata dwunasta. Nieco mniej optymistycznie nastraja rywalizacja z rozgrywek 2006/2007, kiedy przewagę czterech „oczek” miały Widzew i Górnik. O ile ten pierwszy z utrzymaniem problemów nie miał (dwunasta pozycja), o tyle zabrzanie ponownie zakończyli sezon na miejscu czternastym, co dla Lechii obecnie oznacza baraże, zaś dla Górnika oznaczało utrzymanie.

Liczba zwycięstw - 5

Lechia w pierwszej części sezonu wygrała pięć spotkań, co jak się okazuje jest niezłym wynikiem. W przeszłości podobne osiągnięcie dawało nawet szanse na walkę o przyzwoite miejsca w górnej połowie tabeli. Tak było z Amicą Wronki z sezonu 2002/2003 i Lechem Poznań z rozgrywek 2006/2007 – oba zespoły ostatecznie zajęły szóste miejsca. Niewiele słabiej wiodło się Górnikowi Łęczna w latach 2004/2005 i Cracovii z ostatniego sezonu – siódme pozycje na zakończenie rozgrywek.

Najgorzej z grupy zespołów mogącej się pochwalić pięcioma wygranymi po siedemnastu kolejkach wiodło się Ruchowi Chorzów (2002/2003), Zagłębiu Lubin (2004/2005) i Górnikowi Zabrze (2005/2006). Kluby te ostatecznie znalazły się na trzeciej pozycji od końca (w przypadku Zagłębia było to miejsce dwunaste). Najwięcej pecha mieli chorzowianie, dla których oznaczało to pożegnanie się z ekstraklasą (PZPN zadecydował o zmniejszeniu ekstraklasy), pozostałe kluby utrzymały się bez baraży.

Liczba remisów -3

W tej statystyce występują największe rozbieżności. Z jednej strony mamy kluby walczące o czołowe lokaty, jak Amica Wronki w sezonie 2003/2004, kończąca rywalizację na trzeciej lokacie; jak GKS Bełchatów – wicemistrz Polski z roku 2007; czy też Lech Poznań z ostatniego sezonu, obecnie występujący w Pucharze UEFA (na skutek wycofania się Dyskobolii).

Z drugiej strony w sezonie 2002/2003 trzy remisy po siedemnastu kolejkach charakteryzowały dwa najsłabsze zespoły – Pogoń Szczecin i KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. Podobnie było z Polonią Warszawa w latach 2005/2006. Więcej szczęścia miała Odra Wodzisław – przedostatnia drużyna rozgrywek 2004/2005, która utrzymała się po barażach.

Na przestrzeni ostatnich sześciu lat w podobnej sytuacji remisowej jak obecnie Lechia znalazło się czternaście klubów. Dla trzech z nich (21%) oznaczało to spadek, jeden zespół (7%) musiał rozegrać baraże.

Liczba porażek -9

Dziewięć porażek po siedemnastu kolejkach to wynik pojawiający się dosyć rzadko, bo tylko w trzech sezonach, za to dotyczący sporej grupy klubów – dziewięciu. W większości wypadków degradacji udało się uniknąć. Dwa zespoły (22%) musiały pożegnać się z ekstraklasą: w sezonie 2005/2006 Polonia Warszawa i w 2006/2007 Wisła Płock. Jedna drużyna (11%) zajęła ostatecznie miejsce czternaste – Górnik Zabrze 2006/2007 (bezpośrednie utrzymanie).

Z reguły zespoły dotknięte piętnem dziewięciu porażek po większej części sezonu nie odgrywały już znaczących ról w rozgrywkach, jednak były dwa wyjątki. Sezon 2004/2005 Górnik Łęczna ostatecznie sezon zakończył na siódmej lokacie, zaś Lech Poznań uplasował się pozycję niżej.

Wyjazdy

Największą bolączką Biało-Zielonych jest słaba postawa w meczach wyjazdowych. Jak pokazuje historia ostatnich sześciu sezonów lechiści będą musieli poprawić swój dotychczasowy dorobek wywalczony na obcym terenie (zwycięstwo i remis – cztery punkty), jeśli chcą myśleć o utrzymaniu w ekstraklasie.

Na 28 klubów, które po siedemnastu kolejkach nie uzbierały więcej jak pięć punktów na wyjeździe, osiem (29%) po sezonie opuściło szeregi ekstraklasy. Dodatkowo dwa zespoły ostatecznie uplasowały się na pozycji trzeciej od końca (w obecnym sezonie baraż). Ciekawym wyjątkiem jest sytuacja Polonii Warszawa z sezonu 2005/2006. Z pierwszych siedemnastu meczów „Czarne Koszule” wygrała dwa spotkania wyjazdowe, a w dalszej części sezonu dołożyły jeszcze dwa kolejne zwycięstwa i remis (łącznie trzynaście punktów). Mimo to poloniści zajęli ostatnie miejsce w tabeli. Przypadkiem odwrotnym jest postawa Pogoni Szczecin z rozgrywek 2004/2005, która nie wygrała żadnego meczu na wyjeździe, lecz nie przeszkodziło jej to zakończyć sezon na dziewiątej pozycji.

Ile punktów wystarczy do utrzymania?

Odrzucając sezony 2003/2004 i 2004/2005, w których rywalizowało tylko czternaście zespołów, minimalna liczba punktów potrzebna do utrzymania wyglądała następująco (za utrzymanie przyjęto zajęcie pozycji wyższej niż czternasta):
2002/2003 – 32 (przy korzystnym bilansie bezpośrednich spotkań lub bramek)
2005/2006 – 33
2006/2007 – 26
2007/2008 – 28